La Purisima Mission - Nojoqui Falls - Solvang - Morro Bay

We zijn een beetje achter met onze verhalen. Onze excuses daarvoor, maar we hebben een goede reden. De nacht van 18 op 19 mei hebben we in ons tentje geslapen: geen internet. De nacht van 19 op 20 mei hebben we in de auto geslapen. Inderdaad, in de auto. ALLES was al volgeboekt. We hebben 3-4 uur rondgereden en hebben dan maar beslist ons ergens langs de weg in een wegeltje te parkeren en er het beste van te maken: geen internet. De nacht van 20 op 21 mei: te moe om nog een verhaaltje te schrijven.

Maar dus, op de mooie ochtend van 18 mei hebben we La Purisima Mission bezocht, een van de 21 missions gesticht door de Spanjaarden in Californië om iet of wat invloed te hebben over de streek en andere naties voor te zijn. Deze missie is ook best gerestaureerd. Het is er mooi en leuk wandelen. Het lijkt een beetje op een grote boerderij met een grote moestuin en dieren. Hier heeft een Spaanse missionaris met enkele Spaanse soldaten de lokale indianen (meestal tegen hun zin) bekeerd en beroepen aangeleerd (schoenmaker, metselaar...) met als doel deze mensen als werkmensen te gebruiken. Goed voor Spanje!

We rijden een halfuurtje verder en komen in Nojoqui Falls. We eten er onze picknick maar worden abrupt weggejaagd door een bende luidruchtige Amerikanen. Weg rust en stilte. We maken de kleine wandeling van 15min naar en van de waterval. Overal staan bordjes dat we moeten oppassen voor Mountain Lions en dat je veel geluid moet maken om niet verrast te worden. De waterval is omrings door mooie groene planten maar is zelf maar een stroompje dat naar beneden glijdt via de rotsen. In Yosemite NP zouden we een echte ferme waterval moeten zien.

In de namiddag bezoeken we het stadje Solvang. De naam doet al vermoeden dat dit stadje gesticht is door Denen. Vreemd! Solvang is een gezellig stadje met veel winkeltjes en 8 windmolentjes. Er blijkt ook een Belgian Café te zijn die pannenkoeken serveren, maar ze zijn allemaal gevuld: eerder middag- of avondeten. 'Maar wij willen een pannenkoek met suiker of zo, een verwenbordje zoals aan zeeeee'. Het mooie weer lokt ons naar een ijskraampje.

We rijden verder via de Pacific Highway 1 richting noorden en passeren de Morro Bay. In deze baai vinden we een berg net aan zee. De berg is een overblijfsel van een vulkaan die hier miljoenen jaren geleden is ontstaan. Sterker nog, de vulkaan is volledig verdwenen en wat wij zien is de binnenkant waarlangs alle lava naar buiten stroomde. Een mooi voorbeeld van erosie...

Langs de Pacific Highway 1 zijn er veel leuke dorpjes te bezoeken. Maar wij kiezen ervoor om er morgen een paar te doen wat meer noordelijk. De avond valt en we hebben nog niet gegeten, onze campingplaats is nog onzeker (iets via internet gevonden in de bossen) en de benzine begint op te geraken. Wanneer we eindelijk de afslag vinden voor de camping, begint het avontuur. We kronkelen de bergen wanneer plots een lampje aanschiet: Fuel Low. Uh-oh! De camping blijkt 14 mijl (+- 21 km) ver te liggen. Het is er wel tof, onder de bomen en aan een riviertje. Slaapplaats: check. We hebben een benzinestation gezien enkele km terug via de Pacific Highway 1, maar die was redelijk duur. Geen andere keuze. De zon verdwijnt stilaan achter de horizon, we hebben honger en vooral, de benzine is ver op. Het lijkt wel mijlenver te liggen. Als we de benzinepompen zien opduiken vanachter een heuvel beginnen we bijna maniakaal te lachen. Oef! We hebben het gehaald. We kunnen daar ook iets eten, ideaal.

De rit terug naar de camping duurt een uur, in de donker, langs kronkelende wegjes. We komen rond 22u eindelijk aan en kruipen snel in onze tent met dikke truien. We hebben beter geslapen dan onze eerste nacht in de tent maar het was toch nog fris. Om 6u staan we op voor de volgende dag goed en lekker vroeg te beginnen.

LA 2

Vandaag bezoeken we de Warner Bros Studios. Het was niet eenvoudig om er te geraken aangezien we Los Angeles in de GPS hadden ingegeven, terwijl WBS in Burbank gelegen is (naast Los Angeles). En blijkbaar hebben beide steden dezelfde straatnamen (of toch een deel). Met een halfuur vertraging komen we aan in de studio. Een ticket voor de gewone VIP-tour kost 49 dollar per persoon. We krijgen eerst een korte introductiefilm te zien en worden dan op een uitgerekt golfkarretje geladen. De tour begint buiten. We krijgen straten te zien waar 1001 verschillende fims en series gefilmd zijn en waar alles nep is. Momenteel is het lente maar er wordt deze week net een aflevering opgenomen die zich in augustus afspeelt. Een speciaal 'green team' zorgt voor extra blaadjes aan de bomen door 1 per 1 echte blaadjes in de bomen te hangen in de straten. Gekkenwerk! De façades en de straten zelf kunnen makkelijk veranderd worden door een likje verf en andere details toe te voegen of weg te nemen. Ongelofelijk wat die mensen in slechts enkele dagen kunnen doen.

Vervolgens trekken we naar de befaamde opnamestudios waar we een bezoekje mogen brengen aan de set van The Mentalist. We lopen er door de gangen van de bureau's van de CBI en staan even bij de zetel van Simon Baker. Foto's zijn op deze set verboden.

Daarna trekken we naar een klein museum van WB waar kostuums hangen van Batman & The Joker, Harry Potter, 300, The Matrix... aanraken en foto's nemen is te strengste verboden! Gelukkig mogen we even verder wel foto's nemen van enkele voertuigen uit bekende films zoals de batmobile, de Ducati uit Matrix Reloaded, the Shaguar van Austin Powers...

De tour komt stilaan op z' n einde. Als afsluiter mogen we Central Perk van Friends bezoeken. Het hele decor staat er nog: de zetel, de toonbank van freaky Gunther, de tafeltjes... het is allemaal veel kleiner dan je zou denken. Gelukkig mogen we hier wel enkele foto's nemen!

In de namiddag trekken we naar Venice Beach, een van de drukste stranden van Los Angeles. Onder andere op dit strand werd Bay Watch gefilmd. David Hasselhof en Pamela Anderson zijn niet aanwezig, maar de uitkijktorentjes en de rode zwemplankjes zijn er wel! Venice Beach is ook een mengelmoes aan soorten mensen. Je hebt er leuke winkeltjes en vele straatartiesten, de een wat beter dan de andere. Opvallend is ook het aantal daklozen, die vaak schilderen of een andere artistieke activiteit doen om de dag door te komen en een paar dollar te krijgen voor eten en weed... zeelucht en weedgeur wisselen elkaar constant af.

Ondertussen is het al 17u. We vertrekken richting noorden via de Pacific Highway 1 langs de kust van Californië. We hebben de zon zien zakken in de zee. HAHA! We dachten eerst gezellig aan een vuurtoren van de zonsondergang te genieten, maar die blijkt niet bereikbaar (private property). De weg is spijtig genoeg afgesloten. Voor de nacht dachten we te kamperen op het strand van Jamala. Maar als we ter plekke komen waait het enorm hard richting zee en lijken alle plaatsen al ingenomen. Bovendien is het 25 euro betalen voor een nacht. Een beetje terleurgesteld keren we terug en rijden wat verder naar Lompoc. Hier vinden we een Travelodge. De prijzen zijn ok, de kamers zijn ok (frigo, microgolf) en je krijgt een klein ontbijt. Ideaal dus! Ondertussen ligt Annelore al naast mij te knorren, dus is het hooguit tijd om af te ronden. Morgen proberen we wel te kamperen, dus gene paniek als er morgen geen verhaaltje verschijnt... sniffer de snif.

LA

Vandaag zijn we wat langer in bed blijven liggen. Rond 9u30 zijn we opgestaan, het deed deugd om wat langer te slapen. Ontbijtje op bed met appelflappen en blueberry muffins, mjam!

In de voormiddag brengen we een bezoekje aan het Natural History Museum. Aangezien er veel dino's in Noord-Amerika opgegraven zijn, hebben ze hier een mooie collectie dino's staan. Daarnaast hebben ze een uitgebreide collectie vogels en inheemse dieren. Er is ook een afdeling over de geschiedenis van Californië, maar die is nog in opbouw en we kunnen maar de helft zien. Mooi museum, maar het krioelde er wel van de kinderen.

In de namiddag verkennen we downtown LA. We parkeren onze auto in een van de vele parkings (16 dollar voor 3h parking, yikes!) en gaan met de gps in de hand op stap. Eerst doen we Olvera Street, een klein straatje met winkeltjes en kraampjes met Spaanse invloeden. Het is er wel gezellig lopen maar echt veel is er niet aan eigenlijk. Op een pleintje wat verder speelt een Spaans groepje. Zijn we in Cuba. We lopen verder in hartje downtown en komen uit op het Walt Disney Concert Hall. Na al dat stappen rusten we even uit op een bankje in een parkje. Het bankje waarop Joseph Gordon-Levitt en Zooey Deschanel zaten tijdens (500) Days of Summer. Pretty kewl!! Daarna stappen we verder via de Bunker Hill Steps en voorbij de Library Tower. Overal lopen zakenmensen rond. Uiteindelijk komen we aan de Corporate Head.

They said I had a head for business
They said to get ahead I had to lose my head
They said be concrete and I became concrete
They said, go, my son, multiply, divide, conquer
I did my best

HIer sluit alles na 18u of 19u. Zelfs de parking waar we staan. Na de werkuren is het hier dood.

Rond 18u trekken we terug naar ons motel voor onze Thaïse leftover van gisterenavond op te eten. Het is nog niet te laat om nog even de Walk of Fame af te lopen. Dit is de straat waar alle sterren hun ster hebben. Het is er ook een hippe uitgangsbuurt. Bij sommige bars staan mensen aan te schuiven om binnen te mogen. The real stuff.

En dan is het nu tijd voor onze was te doen. Onze onderbroekjes en sokken zijn op. Gelukkig heeft ons motel een wasmachine en droger staan. De onderbroekjes zijn bijna droog, joepie!

De rit naar LA

Deze ochtend hebben we ons crappy motelkamer geen seconde te vroeg verlaten. Plots ziet Annelore in een hoekje van de kamer iets op het tapijt. 'Gregory, er ligt hier een beestje op de grond dat je wel zult willen redden!' Gregory kennende, komt direct de kamer binnen. 'Euhm, dat is een kakkerlak...' We kijken elkaar even stilzwijgend aan terwijl een koude rilling over onze rug loopt. Of is het een kakkerlak? AAAAAH!

De rit naar LA duurt 5 uur. We doen nog een stuk van de Historic route 66. Ook hier geen leuke stadjes maar veel vervallen rommel. Hoe dichter we LA naderen, hoe drukker het verkeer wordt. Ik, Gregory, beslis snel even een omweg te maken via Irvine, ten zuiden van LA, waar de HQ van Blizzard gelegen is. Voor de noobs onder ons, dit is het bedrijf dat World of Warcraft, Diablo en vooral StarCraft gemaakt heeft. Keicoole spellekes! Jammer genoeg is een bezoekje binnen niet mogelijk.

Ondertussen is het 16u. We vertrekken richting Griffith Park waar de Observatory ligt. Een hoog punt met zicht op LA en de grote Hollywood letters. Het verkeer is hels. Na een week rustig te cruisen op lange lege 1 of 2 vaksbanen, komen we hier op 6 vaksbanen (enkele richting!) terecht. En toch... file. Iedereen rijdt hier ook veel onrustiger dan in Vegas. We komen eindelijk heelhuids aan in Griffith Park maar de Observatory is afgesloten. Er is een chique feestje aan de gang van Bentley. We maken enkele foto's van het uitzicht en het hollywoodteken en trekken verder naar de Mulholland Drive. Een lange straat die dwars door de Hollywood Hills loopt, met uitizicht op de San Fernando Valley (waar o.a. Universal City ligt), LA downtown, Beverley hills en Hollywood. De huizen hebben er een prachtig zicht en zijn wat anders dan wat we gewend waren in Utah en Arizona. Geen white trailer trash meer met pick-ups maar rijke gezinnen met enorme villa's en een Mercedes, Ferrari, Porche, Infiniti... voor de deur. We maken snel een wandeling in een van de parken met uitzicht over LA en Beverly Hills. Hier komen veel mensen een avondje joggen of wandelen met de hond. En terecht, het zicht is er prachtig, zeker met de ondergaande zon.

Het is 20u wanneer we terug bij de auto komen. Gelukkig is ons motel (dat we vooraf geboekt hebben) maar 10min rijden. We komen terecht in een gezellige kamer (in vergelijking met andere motels...) en een propere badkamer. Hoera! Blijkbaar ligt het hotel middenin de Thaise buurt want we vinden niets anders om te eten. De meeste resto's zijn zo goed als leeg, maar eentje zit goed vol. Die moet dan wel ok zijn! We kiezen allebei voor een rijstschotel en een frisdrankje. We krijgen een berg rijst op ons bord voor weinig geld. Maar het drankje... een 50cl glas gevuld met ijs (net alsof ze hun ijskast net hebben uitgeschraapt') en een kletske frisdrank. Fris is het wel!

Met een vol buikje stappen we terug naar ons motel. 's Avonds wordt het hier een stuk frisser in vergelijking met Vegas.

Grand Canyon - Wupatki National Monument - Sunset Crater Volcano

Het is 6 uur 's morgens als we opstaan, samen met de zon. We ruimen snel onze tent op zodat we snel in de auto kunnen kruipen, hoewel die ook koud is. We're shaking so hard, it's like we're dancing. We vertrekken snel richting de South Rim van de Grand Canyon, de drukst bezochte rim. Maar het is maandag en het is nog vroeg. Zeker als we plots zien dat het eigenlijk nog maar 5 uur is (de tijd in Utah, waar we de laatste 3 dagen vertoefden, is 1 uur verder). Ook goed, meer tijd om op ons gemak alles te bezichtigen.

Na enkele stops langs de South Rim komen we aan in de Visitor Center. De parking is er al iets voller, hoewel het nog maar 9u30 is. Een film van 30min legt uit hoe de Grand Canyon ontstaan is. Jawadde dadde, ongelofelijk hoe de natuur en tijd zoiets kunnen vormen. Na de film en de informatieve bordjes gaan we nog even naar Mather Point op 500m van de Visitor Center. Hier krijgen we ook een mooi zicht over de Grand Canyon. Het is er zo groot dat je er stil van wordt, maar de bussen Franse, Engelse en, hoe kan het ook anders, Japanse toeristen transformeren die stilte in een kakofonie van 'Wooaa c'est énorme... This is really amazing... Cheng woang Chong chang '. Wegwezeuh! Hier zijn grote wandelingen te doen waarbij je in de Grand Canyon kunt afdalen, maar die duren minstens 5-6 uur en die tijd hebben we niet. Niet zo erg, we zijn enkele dagen geleden nog op de bodem geland met de helikopter in een ander deel van de GC: de West Rim. Daar kon je trouwens de Colorado River veel beter zien.

We rijden rond de middag door naar Wupatki National Monument, een minder bekend parkje midden in de groen-gele grasvelden dat op 1uur rijden is van Flagstaff. Het decor is plots helemaal anders en het gras lijkt volgens Annelore 'ongelofelijk zacht zoals een dekentje'. Het lijkt op duingras. Hier zijn ruïnes te zien, van de Ancient Pueblo People, voorouders van verschillende Indianenstammen vandaag. Na de uitbarsting van Sunset Crater Volcano heeft dit volkje beslist om er in het dorre landschap te wonen omdat de grond er iets vruchtbaarder was en beter water kon ophouden door de lavasteen en assen. We doen er een kleine wandeling rond de grootste ruïne. Hier zou blijkbaar 100 kamertjes geweest zijn waarin zo'n 75 tot 100 mensen woonden zoals in een soort commune. De mannen bouwden de huizen gingen jagen en stonden op de velden, de vrouwen onderhielden de gebouwen, zorgden dat het huishouden goed draaide, en waren eigenlijk het hart van de commune.

Wupatki NM hoort samen met een nog kleiner parkje: Sunset Crater Volcano, een relatief jonge vulkaan die rond 1040-1100 ontstaan en uitgebarsten is. Je kunt er een scenic drive doen die het ene park met het andere verbindt. Hier maken we ook een kleine wandeling tot aan de voet van de vulkaan, tussen de lavastenen. Vroeger kon men tot de top van de vulkaan wandelen, maar de vele toeristen die op en af de berg liepen, zorgden ervoor dat de kleine losse lavasteentjes begonnen te verschuiven en de berg zo 'littekens' kreeg. Daarom werd er al vroeg beslist om die wandelingen te verbieden. Vandaag de dag zijn de littekens bijna volledig weg, maar 40 jaar terug kon je ze nog goed zien: niet mooi. We hebben dus chance.

Rond 17 uur vertrekken we westwaarts. We rijden van Flagstaff richting Kingman en doen een stuk van de Historic Route 66. Het eerste dorpje is vree wijs, met oude auto's die lijken op de figuurtjes uit Cars. Oude bars en restaurantjes vullen het straatbeeld. We beslissen om door te rijden naar de volgende dorpjes langs de baan om daar iets te eten maar de teleurstelling is groot als het ene na het andere dorp alleen maar 'white trailer trash' lijkt te zijn. Overal campingwagens met natuurlijk een vette Dodge Ram of Ford pick-up voor de deur.

Uiteindelijk komen we aan in Kingman, het is al 20u. We zoeken snel iets om te eten, de Chinees zodat we niet weer een burger met frieten of sandwich met 876543 plakken vlees moeten eten. Crappy restaurant maar het eten is wel ok. Langs de baan vinden we ons nog een goedkoop motel voor 33 dollar. De kamer is... om te slapen en weer weg te wezen.

We zijn nu bijna 10u 's morgens: tijd voor door te rijden richting: LA. Vandaag zeggen we de woestijnen en dorre landschappen en nationale parken gedag voor de drukte en bling bling en koele Grote Oceaanbries van LA. Dit wordt een rit van 5uur.

Antelope Canyon & Monument Valley

Voor we naar Antelope Canyon vertrekken, doen we nog een paar boodschappen in Wal-Mart Supercenter. We vinden er toevallig een tussenstuk om onze fotocamera in de auto te kunnen opladen. Hierdoor kunnen we wel kamperen! We kopen dan ook een tent en 2 slaapmatjes. En nu richting Antelope.

We hebben geluk. Net bij het aankomen start een rondleiding in Antelope Canyon met een hippe indiaan.Antelope Canyon bestaat uit twee kleine canyons, Lower Antelope Canyon en Upper Antelope Canyon. Het gaat hier om zogenaamde slot canyons: smalle kloven die door water of modder zijn uitgesleten. We kiezen ervoor de minder bezochte Lower Antelope Canyon te bezoeken. Deze canyon is veel smaller en moeilijker te bereiken. De rondleiding duurt ongeveer een uur. We zijn met een groepje van een vijftiental personen die tegelijkertijd in de Canyon mogen. We nemen foto's en bewonderen de bijzondere lichteffectendoordat op een aantal plaatsen de zonestralen door smalle openingen naar binnen schijnen. Onze gids speelt tijdens de rondleiding enkele rustige liedjes op een dubbele indianenfluit. Hij geeft ons ook tips hoe we best foto's kunnen nemen. 'Leuk' weetje: in 1997 zijn hier 11 mensen verdronken tijdens een onverwachte flash flood (een modderstroom die plots door de canyon raast na hevige regen).

In de namiddag rijden we verder naar een Western Classic decor: Monument Valley, vooral bekend om de 3 'buttes'. Onder andere 'The Searchers' met John Wayne werd er gefilmd. Dit park bevindt zich middenin het terretorium van de Navajo Indianen. We kunnen er met de eigen wagen tussen de buttes rijden. De rit duurt ongeveer 2 uur met onze Chevy Cruz. Een 4x4 zou hier wel handig geweest zijn want onze cruz had wel eventjes moeite om een zanderige helling op te geraken. De omgeving is er prachtig. Bij elke butte of pinnacle is er een figuur te herkennen. Zo is er de Elephant Butte, Cammel Butte, Three sisters, the Thumb... Het was een heuse zoektocht! Onze eigen verbeelding vond zelf ook nog leuke figuren zoals een neushoorn, een koppeltje dat elkaar zoent (hoewel Gregory enkel maar een raar ventje zag).

Tegen het einde van de namiddag reden we door naar Cameron om er te overnachten, met een stop in Tuba City voor ons avondeten. We vinden er een typisch south western restaurantje dat er wel leuk uitziet en waar we ook iets anders kunnen krijgen dan hamburgers of sandwiches. Rijst met kip en groentjes lijkt ons wel wat, maar de ober beveelt ons de Club Salad aan omdat die veel groentjes bevat: een berg sla met 3 kerstomaten, een schel avocado en ewa stukjes kiek. Great... Dit leek eerder een gerecht voor ons konijn, maar die zit jammer genoeg in België.

Ondertussen zakt de zon en zoeken we een plaatsje om te kamperen. We vinden een afgelegen meertje met enkele bomen en veel koeievlaaien. Dit is dus een wei... maar hier kunnen we ongemerkt wildkamperen. De nacht valt al snel en het wordt steeds kouder. Brrr.

Om 05u staan we al op samen met de zon en blij dat de nacht voorbij is. Dunne matjes, harde grond, slaapzakken te dun, nacht te koud...Maar de mooie sterrenhemel maakte veel goed.

Bryce Canyon National Park

Onze ochtend start met een Pancake breakfast, inbegrepen in de prijs van ons motel. We kregen 2 superdikke pannenkoeken (1 cm dik) met een klont boter erop en siroop. Eetbaar, maar niets in vergelijking met onze pannenkoeken. We hebben er met moeite eentje opgekregen. Op weg naar het motel zien we een kolibri, een klein vogeltje met lange smalle bek dat in de lucht zweeft als een helikopter. Nog net kunnen vastleggen op de camera.

Om 10u30 kwamen we aan in Bryce Canyon. Een nationaal park met rotsen van een heel speciale , zeer grillige vorm die je nergens anders ziet. Door de samenwerkende krachten van vriezen en dooien worden de kalk- en zandsteenformaties langzaam geërodeerd en vormen zo de zogenaamde hoodoos. De afgesleten toppen zorgen voor prachtige vormen die in het zonlicht erg mysterieus lijken. De zon zorgt voor schakeringen van de kleuren van de rotsen. De kleuren zijn indrukwekkend en fel: oranje met af en toe wat wit en zelfs paars. Ook hier kan je kiezen tussen een aantal wandelingen die starten op verschillende plaatsen in het park, gaande van easy tot strenuous en van 1.6 tot 12 km. We zoeken een wandeling die een lus vormt en waar we niet heen en terug dezelfde weg moeten nemen. De Bryce Amphitheater Traverse is hiervoor ideaal, een strenuous wandeling van 7.5 km van 3 tot 4 uren. We parkeren aan Sunrise Point en nemen de shuttle bus naar Bryce Point, ten zuiden van het park. Jammer genoeg rijdt er maar 1 bus en moeten we de volledige tour volgen tot we in Bryce Point zijn. We wachten op de bus en worden aangesproken door een local. Al vlug is duidelijk dat hij dronken is. Hij is blijkbaar chefkok in het nationaal park en heeft net een dagje vrij. Hij nodigt ons uit in de jacuzzi, voor een wandeling met hem en een barbecue maar we hebben vriendelijk en subtiel afgewezen.

We kunnen de wandeling pas starten rond 12u. De weg begint rustig maar eindigt in een serieuze klim. Hier geen hindernissen op de weg, het is een rustig padje naar boven. Af en toe is er een rustig plekje waar we even kunnen uitblazen. Opnieuw komt een klein eekhoorntje naar ons toe in de hoop wat eten te krijgen. Jammer genoeg mogen we de dieren niet voederen. Door de bewolking vaak schaduw en een koel windje waardoor we een zeer aangename wandeling achter de rug hebben.

We hebben nog energie voor een tweede wandeling naar Queens Garden, een kortere wandeling van 2.9 km maar met hele stijle paden. We doen er toch een dik uur over. Jammer genoeg is er geen tijd meer voor Horseback Riding, een volgende keer dan maar.
Blij dat we aan de auto zijn aangekomen en de benen een paar uurtjes kunnen laten rusten tot onze volgende bestemming: Page in Arizona.

Na wat rondvragen vinden we een goedkoop motel: Budget Inn, 70 dollar. Zoals in Travelodge hebben we hier opnieuw twee aparte kleine tweepersoonsbedden. Ook al is het een honeymoon, we beslissen terug apart te slapen want hebben onze nachtrust broodnodig! Morgen een nieuwe dag met wandelingen in Antelope Canyon!

Zion National Park!

Om 6u55 worden we wakker, 5 minuutjes voor de wekker zou afgaan. We zijn het vroege opstaan al goed gewoon. Lang geleden dat we nog met zo'n goed gevoel zijn opgestaan. Vandaag bezoeken we Zion National Park. En Oh my god you guys, it was realy amazing! Steeds meer klinken we als echte Amerikanen. We begroeten ook elke toerist of local die ons pad kruist, zoals het hoort.

In Zion National Park kan je kiezen tussen verschillende wandelingen, van 0.6 tot 22 km, van easy tot strenuous. We kiezen eerst voor een strenuous wandeling van 3.9 km, de Hidden Canyon Trail Beschrijving: long drop-offs. Not for anyone fearful of heights. Follows along a cliff face to the mouth of a narrow canyon. Sounds great! En dat was het ook. We overwonnen een steile klim naar boven en allerlei opstakels gaande van grote stenen tot bomen, rotsen,... Het was een spannende tocht. Op moeilijke punten zagen we velen terugkeren, maar wij gingen door! Ook nadat het eigenlijke pad ophield, vonden we onze weg dieper de Canyon in. Gelukkig waren we vroeg genoeg vertrokken, zodat we bijna de volledige weg in de schaduw van de Canyon konden afleggen. In het terugkeren brandde de zon opnieuw in onze nek.
Veilg en wel terug beneden, besloten we nog een rustigere wandelingen te doen. We kozen voor de Weeping Rock Trail. Beschrijving: Short, but steep. Minor drop-offs. Paved trail ends at a rock alcove with drippings prings. Na een korte maar steile klim, zien we een grote stoere rots die aan het wenen is. Fris en helder water druppelt naar beneden.

Nog tijd voor een derde wandeling. We gaan voor de Emerald Pool Trail. Een wandeling die ons leidt tot de Lower Emerald Pool, de Middle Emerald Pool en ten slotte, na een steile klim op een ondergrond van stenen en zand tot de Upper Emerald Pool Trail waar we genieten in de schaduw van de rust en de kleine eekhoorntjes die naar ons toe komen.

Tijd om naar onze volgende bestemming te vertrekken: Bryce Canyon. Het zou leuk zijn om te kamperen met dit mooie weer en deze unieke locaties. Maar we willen onze blog volgers niet in de steek laten en bovendien is de batterij van ons fototoestel leeg. We gaan op zoek naar een leuk motelletje. Maar eerst een hapje eten. Wat zou het vandaag worden? Een hamburger, pizza, frieten of een sandwich met 5 sneden vlees? Een broodje kaas moet je hier niet zoeken. Het wordt een vegetarische burger met frieten (onze eerste dag zonder vlees!) en een giant frisdrank (helft=ijs!). Speciale manier van frieten bakken hier trouwens, met schil!

Motelletje gevonden, maar jammer genoeg wat duurder dan voorzien, 100 dollar voor 1 nacht. Mooie kamer maar zo lopen de kosten hoog op. Volgende keer op zoek naar een 'crappy motel'. Of een tweede batterij voor het fototoestel kopen? Jammer genoeg zitten we hier in Utah in the middle of nowhere en is hier geen Wallmart dichtbij te vinden. We gaan dan maar via het internet op zoek naar een goedkoper motelletje voor onze volgende stop. Het is hier trouwens direct al een stukje frisser!